لااله الا الله

سبحان الله یافارج الهمّ ویاکاشف الغم فرّج همى ویسرّ أمرى و أرحم ضعفى و قلة حیلتى وأرزقنى من حیث لا أحتسب یارب العالمین

خاک کربلا در سوزش عحیبی فرورفته و آسمان در تماشای خون شناور مانده بود. خیمه ها زیر شعاع های آتشین خورشید می سوخت و تشنگی اهل حرم را بیقرار کرده بود. قاسم میان خیمه ی خود نشسته  و سر بر زانوی غم گرفته بود.این بار دومی بود که دست خالی برمی گشت.از لحظه ای که مردان بنی هاشم جنازهی پاره پاره ی علی اکبر را به خیمه ی شهدا آورده بودند تاب و قرارش را از دست داده بود. دوبار کنار عمو زانو زده و التماس کرده بود که:« عمو اجازه ام بده تا به میدان بروم و بجنگم!» و هر دوبار عمو گفته بود:«نه! تو یادگار برادرم هستی. تو وارث امام حسنی. نه! تو نباید کشته شوی.» و هر دو بار قاسم سر به زیر افکنده و به خیمه ی خود پناه آورده بود. گریسته بود. آنقدر که عمه به دلداری اش آمده و آرامش کرده بود. در آن همهمه و غوغای میدان، صدای به هم خوردن شمشیرها و شیهه ی اسب ها، چنان حسرتی بر دل قاسم می ریخت که نمی خواست، بیرون را تماشا کند. فقط دلش می خواست سر به زانو بگیرد و تا پایان عاشورا اشک بریزد و در خود بمیرد. یک لحظه به خود گفت:« بابا تو اگر اینجا بودی حتما اجازه ی مرا از عمو می گرفتی. بابا دیدی لیاقت شهادت نداشتم. علی اکبر شهید شد. همه ی یاران امام کشته شدند...»

بغض گلویش را می فشرد. کسی پرده را کنار زد و وارد شد...

ادامه دارد...

نوشته شده در چهارشنبه ۱۳٩٠/٩/٩ساعت ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ توسط ALONE نظرات ()


Design By : Pichak