لااله الا الله

سبحان الله یافارج الهمّ ویاکاشف الغم فرّج همى ویسرّ أمرى و أرحم ضعفى و قلة حیلتى وأرزقنى من حیث لا أحتسب یارب العالمین

این شعر رو دیشب از کتاب آینه های ناگهان قیصر امین پور خوندم. یکم طولانیه. منم خودم از آپ های طولانی بدم میاد و گاهی نمی خونم و لی این خیلی قشنگه. اول می خواستم یه کوچولو از ش رو بذارم ولی دلم نیومد آخه پر از معنی و زیباییه. حتما به طور کامل بخونید. امیدوارم خوشتون بیاد. نظرتون رو راجع به این شعر بهم بگید ممنون.


این روزها که می گذرد، هر روز

احساس می کنم که کسی در باد

                                                  فریاد می زند

احساس می کنم که مرا

از عمق جاده های مه آلود

یک آشنای دور صدا می زند

آهنگ آشنای صدای او

مثل عبور نور

مثل عبور نوروز

مثل صدای آمدن روز است

آن روز ناگزیر که می آید

روزی که عابران خمیده

یک لحظه وقت داشته باشند

تا سربلند باشند

و آفتاب را

             در آسمان ببینند

رئزی که این قطار قدیمی

در بستر موازی تکرار

یک لحظه بی بهانه توقف کند

تا چشم های خسته ی خواب آلود

از پشت پنجره

تصویر ابرها را در قاب

و طرح وازگونه ی جنگل را

                                   در آب بنگرند

آن روز

پرواز دستهای صمیمی

در جستجوی دوست

                             آغاز می شود

روزی که روز تازه ی پرواز

روزی که نامه ها همه باز است

روزی که جای نامه و مهر و تمبر

بال کبوتری را

امضا کنیم

و مثل نامه ای بفرستیم

صندوق های پستی

آن روز آشیان کبوتر هاست

 

 

 

روزی که دست خواهش، کوتاه

روزی که التماس گناه است

و فطرت خدا

در زیر پای رهگذران پیاده رو

بر روی روزنامه نخوابد

و خواب نان تازه نبیند

 

 

روزی که روی درها

با خط ساده ای بنویسند:

«تنها ورود گردن کج ممنوع!»

و زانوان خسته ی مغرور

جز پیش پای عشق

با خاک آشنا نشود

و قصه های واقعی امروز

خواب و خیال باشند

و مثل قصه های قدیمی

پایان خوب داشته باشند

 

 

روز وفور لبخند

لبخند بی دریغ

لبخند بی مضایقه ی چشم ها

آن روز

بی چشمداشت بودن لبخند

قانون مهربانی است

روزی که شاعران ناچار نیستند

در حجره های تنگ قوافی

لبخند خویش را بفروشند

روزی که روی قیمت احساس

مثل لباس

               صحبت نمی کنند

پروانه های خشک شده، آن روز

از لای برگهای کتاب شعر

                                   پرواز می کنند

و خواب ها در دهان مسلسل ها

                                            خمیازه می کشند

و کفش های کهنه ی سربازی

در کنج موزه های قدیمی

با تار عنکبوت گره می خورند

روزی که توپ ها

در دست کودکان

                       از باد پر می شوند

روزی که سبز، زرد نباشد

گل ها اجازه داشته باشند

هرجا که دوست داشته باشند

                                        بشکفند

دل ها اجازه داشته باشند

هرجا نیاز داشته باشند

                                بشکنند

آیینه حق نداشته باشد

                                با چشم ها دروغ بگوید

دیوار حق نداشته باشد

                                بی پنجره بروید

آن روز

دیوار باغ و مدرسه کوتاه است

تنها

پرچینی از خیال

در دور دست حاشیه ی باغ می کشند

که می توان به سادگی از روی آن پرید

 

 

روز طلوع خورشید

از جیب کودکان دبستانی

روزی که باغ سبز الفبا

روزی که مشق آب،عمومی است

دریا و آفتاب

در انحصار چشم کسی نیست

روزی که آسمان

در حسرت ستاره نباشد

روزی که آرزوی چنین روزی

محتاج استعاره نباشد

 

ای روزهای خوب که در راهید!

ای جاده های گمشده در مه!

ای روزهای سخت ادامه!

از پشت لحظه ها به درآیید.

ای روز آفتابی!

ای مثل چشم های خدا آبی!

ای روز آمدن!

ای مثل روز، آمدنت روشن!

این روزها که می گذرد، هر روز

در انتظار آمدنت هستم!

اما

با من بگو که آیا، من نیز

در روزگار آمدنت هستم؟

قیصر امین پور

نوشته شده در یکشنبه ۱۳٩٠/٧/۳ساعت ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ توسط ALONE نظرات ()


Design By : Pichak