صبح شکوفه ها

چندین خزان گذشت و می پنداشتم،

پرنده ی جاودانه،

پیک بهار است.

 

             آری!

             انتظار عظیم،

             لحظه ی بی پایان را می کاهد.

 

مرغ دل از درخت پر کشید

و به پاکی صبح شکوفه ها پیوست.

و اینک من در راه نگاه خیره مانده ی تو،

           ایستاده ام،

              بی حرفی.

                 به امید آن لحظه ی سبز

 

و تو ته مانده ی شعری

که اکنون در این غروب دلتنگ

به پایان می اندیشی...

آیدا جوان

/ 11 نظر / 13 بازدید
نمایش نظرات قبلی
آرمان اهورایی

خداحافظی با سینه ی درد از همه چیز غم انگیزتر است و گریان... مرسی از حظورت

سناتور

عکس و شعر هر دو عالی بودن و یادت باشه تو هم وقتی آپ میشی خبر نمیدی ولی من قبلا ها خبر داده بودم[لبخند]

خیلی نظیف بود[بغل][بغل]