در آغاز کلمه بود

بیاموز عمر کوتاه گلـــ... را

و فواره ی لبخند باش در غمــ گل

 

به ساعتـــــ مرگـــــ

جـهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان

در کلمه ای متوقف می شود

که آبشاری از صاعقه

در معنا دارد.

و بی مقدمه در خویش می رمد

نخواستم که شعر،آب و نان

و نمی پذیرم سکــــــوتـــــــ یعنی سکـــــــــــوتــــــ

که چشمهای تو ناگفته های پرندگانند

که مثال ساده ی بیابان منم

حتی اگــــــــر

در جیب سوراخ ابرها

به سرفه نیفتم.

ارمغان بهداروند

 

/ 4 نظر / 7 بازدید
niloo

very nice نمـےخــواســــتم آســـمانتــــ را غصبـــــ کنم ! گمــــاטּ داشـــتم ؛ وســــعتش بـہ قـــدر بالهـــاے مــטּ استــــــ ! لبخـــــند بزטּ از آسمانتـــــ مـے روم و با خاطـــــره اش بالهــــــایم را آبـے مـے کنم یکـــــ تکـہ ابر بـہ مــטּ ببـــخش کـہ در دلتنـگـے ام ببـــارد ...

yas

[بغل][لبخند]سلام مرسی به وبم سر زدی[گل] وبم بازم منتظر قدم های گرمت میمونه

سناتور

شعر عالی بود قشنگیش اینجاست که اسم نویسنده اشو زیرش مینویسی[گل]

سناتور

سلام من آپم یه سر بزنید ( بی زحمت )[گل]